http://rmid-oecd.asean.org/slot gacorhttps://enfermeriadermatologica.org/slot-deposit-dana/https://enfermeriadermatologica.org/slot-deposit-pulsa/https://www.cussoc.it/files/site/slot-gacor/situs slot gacorlink slot gacor https://sshj.in/public/slot-deposit-dana/https://mbmscience.com/public/slot88/https://ijohmn.com/public/slot-gacor/https://www.kuhoo.com/wp-content/uploads/slot-deposit-dana/https://zombiigrice.com/slot-gacor/https://nje.org.na/slot-deposit-dana/https://journals.tma.uz/slot-gacor/https://muru.com.co/slot-deposit-pulsa/https://coresdaterra.com.br/slot-gacor/https://sasurie.com/slot-gacor/https://ejournalsystem.net/public/slot-gacor/https://thejrns.org/slot-gacor/https://mccm.ptcer.pl/slot-demo/https://academconsult.ru/slot-gacor/https://www.doutoresdoexcel.com.br/-/slot-gacor/https://peshawarhighcourt.gov.pk/slot-gacor/http://a0729171.xsph.ru/http://clc.cet.edu/judi-bola/https://www.ijmaberjournal.org/slot-gacor/https://ijorces.org/slot-gacor/https://virtusclean.com/slot-online/https://modernacademy-journal.synceg.net/slot-gacor/https://artescienza.org/wp-content/uploads/slot-gacor/https://journal.icter.org/public/slot-gacor/https://rumosdainformacao.ivc.br/5unsur3/https://dailyexpresstop.com/https://livepublicnews.com/ Wydział Katechetyczny Kurii Diecezji Radomskiej - "Biuletyn katechetyczny" nr 91-92 (197-198) styczeń-luty 2022

"Biuletyn katechetyczny" nr 91-92 (197-198) styczeń-luty 2022

 

NIEDZIELNA EUCHARYSTIA
ŹRÓDŁEM BRATERSTWA LUDZI

 

Program duszpastersko-katechetyczny na rok 2021-2022 jest poświęcony Eucharystii w tajemnicy świętowa­nia i posłania, zgłębia konsekwencje udziału w uczcie Eucharystycznej i misji, której udziela jej uczestnikom Jezus Chrystus”. Jego hasłem są słowa: „Posłani w po­koju Chrystusa”, a mottem biblijnym: „Ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie” (J 6,57). Celem programu jest troska o solidny i pełny przekaz prawdy na temat Eucharystii i zadań, które wypływają z uczest­nictwa w Najświętszej Ofierze. Program zachęca do pogłębienia świadomości tego, czym jest liturgia, jaką ma wartość i znaczenie oraz budzi eucharystyczną żar­liwość wśród duszpasterzy i wiernych, „dzięki którym stanie się im bliższa istotowa więź pomiędzy tajemni­cą eucharystyczną, akcją liturgiczną i zaangażowaniem na rzecz drugiego, wynikającym z przeżywania Eucha­rystii jako sakramentu miłości” (Benedykt XVI, Sacra­mentum caritatis, 5). Jan Paweł II podczas Kongresu Eucharystycznego we Wrocławiu w 1997 r., ukazując Eucharystię jako źródło miłości społecznej, koncentro­wał się nie tylko na podkreśleniu jej wspólnotowego i wspólnototwórczego charakteru jako znaku braterstwa i solidarności, ale mocno wskazał na prawdziwe oblicze ludzkiej wolności, która ostatecznie winna być ukierun­kowana na miłość, także miłość społeczną.
Jezus, ustanawiając Eucharystię w perspektywie cze­kającej Go śmierci, łączy ją z najwyższym aktem miłości oraz z definitywnym wyzwoleniem ludzkości od zła – dzięki ofierze złożonej za wielu – oraz z nakazem, by czy-nić to na Jego pamiątkę (por. Łk 22,19; 1Kor 11,25). Polecenie to wyraża również prośbę, by odpowiedzieć na Jego dar i by Go uobecniać na sposób sakramental­ny. Zawarte jest również w tych słowach oczekiwanie, że Kościół, zrodzony z ofiary Chrystusa złożonej przez Niego na krzyżu, przyjmie ten dar i, wsłuchany w Du­cha Świętego, nada mu liturgiczną formę. Eucharystia staje się więc doskonałą formą ofiarowania się Chrystu­sa za nasze grzechy. Jezus jest prawdziwym Barankiem Paschalnym, który dobrowolnie złożył za nas w ofierze samego siebie, ustanawiając w ten sposób nowe i wiecz­ne Przymierze (por. Benedykt XVI, Deus Caritas est, 12). Sens Eucharystii w pełni wyjaśniają słowa Jezusa: „to czyńcie na moją pamiątkę” (Łk 22,19). Oznaczają one przede wszystkim to, że Jezus Chrystus do czasu wprowadził wieczność, w sposób ostateczny nadając mu kierunek i obalając jego unicestwiającą moc. Słowa te oznaczają, że Jezus Chrystus jest niewyczerpanym źródłem odnowy człowieka i świata, pomimo ograni­czeń i grzechów ludzi. Eucharystia jest odpowiedzią na znaki czasu współczesnej kultury. Na kulturę śmier­ci Eucharystia odpowiada kulturą życia. Na przekór egoizmowi jednostki i egoizmowi społecznemu Eucha­rystia potwierdza całkowity dar z siebie. Nienawiści i terroryzmowi Eucharystia przeciwstawia miłość. W obliczu pozytywizmu naukowego Eucharystia głosi tajemnicę. Sprzeciwiając się rozpaczy, Eucharystia uczy pewnej nadziei na szczęśliwą wieczność oraz ukazuje, że Kościół i przyszłość rodzaju ludzkiego są związane z Chrystusem, jedyną prawdziwie trwałą skałą, a nie z żadną inną rzeczywistością. Dlatego zwycięstwem Chrystusa jest lud chrześcijański, który wierzy w tajem­nicę eucharystyczną, sprawuje ją i żyje nią.
Kiedy uczestniczymy w Eucharystii i przyjmujemy Ciało Pańskie, wszyscy „tworzymy jedno Ciało”. Dzięki Eucharystii jesteśmy wspólnotą. To korzystanie z daru Eucharystii zobowiązuje do dawania siebie potrze­bującym. Przejmujące słowa napisał św. Jan Paweł II w swojej ostatniej encyklice Ecclesia de Eucharistia: „Znaczący jest fakt, że Ewangelia według św. Jana, w tym miejscu, gdzie Synoptycy opisują ustanowienie Eucha­rystii, proponuje, ukazując jednocześnie jej głęboki cha­rakter, relację o «umywaniu nóg», w której Chrystus czy­ni siebie nauczycielem komunii i służby (por. J 13,1-20). Również apostoł Paweł, uznaje za «niegodne» wspólno­ty chrześcijańskiej uczestnictwo w Wieczerzy Pańskiej, jeśli jest ona sprawowana w sytuacji podziału i obojętno­ści wobec ubogich (por. 1Kor 11,17-22.27-34)” (nr 20). Eucharystia jest szkołą miłości i solidarności. Ten, kto żywi się Chlebem Chrystusa, nie może pozostać obojęt­ny względem tych, którym również w naszych czasach brakuje chleba powszedniego. Dzisiaj na wzór Jezusa Chrystusa Kościół stara się wprowadzać w życie liczne inicjatywy, które mają na celu dowartościowanie czło­wieka i dzielenie się z innymi, tak aby nikomu nie za­brakło tego, co niezbędne do życia. Przyjęcie Komunii świętej domaga się stałego rozwoju miłości, która cierpli­wa jest, łaskawa, życzliwa, nie szuka swego, niczym się nie zraża, która wszystko przetrzyma, która umie prze­baczyć, nie pamięta urazy, nie zazdrości, nie unosi się pychą, nigdy nie ustaje... Taka miłość nadaje sens na­szemu życiu.

Wskazania dla katechetów:
– ukazywać znaczenie Eucharystii jako uzdalniającej nas do dzieł miłosierdzia i troski o bliźnich;
– proklamować Słowo Boże, które kształtuje w nas wrażliwość na potrzeby bliźnich (ubogich, chorych, cierpiących, zagubionych);
– wskazywać na Eucharystię, która uzdalnia nas do dawania ofiary z siebie na rzecz bliźnich (poświęce­nie sił fizycznych i czasu na rzecz dzieł miłosierdzia);
– przybliżać działalność Kościoła w służbie miło­sierdzia (dzieła miłosierdzia prowadzone przez wspól­noty kościelne, także w wymiarze parafii).

 

Ks. Stanisław Łabendowicz

 


 

W ramach przygotowań do przyjęcia sakramentu bierzmowania

 

POSŁANI W POKOJU CHRYSTUSA

Materiały do konferencji nr 4:
„Kiedy modlitwa jest życiem, a nie dodatkiem”

 

Modlitwa: Psalm 142 – Bóg moją ucieczką
Można wykorzystać wersję śpiewaną, np. Psalm 142 w wykonaniu zespołu „Fioretti”: https://www.youtube.com/watch?v=aZeky-iz_a4

 

Wprowadzenie:

W jednej z książek dla młodzieży znalazłem wypo­wiedź młodej dziewczyny – być może waszej rówieśnicz­ki, która dzieli się swoim problemem z modlitwą: „Uwa­żam siebie za osobę wierzącą, często chodzę do kościoła. Mój problem polega na tym, że modlitwa mnie nudzi. Ciągłe odmawianie tych samych regułek, które znam od dzieciństwa, nuży mnie okropnie i nie mam na to ocho­ty. Z tego powodu coraz rzadziej się modlę, a jeśli mi się to zdarza, to tylko z obowiązku”. Co zatem zrobić, aby mo­dlitwa nie była „nudnym obowiązkiem” czy dodatkiem, ale rzeczywistą rozmową z Panem Bogiem, a przy tym czymś tak ważnym i oczywistym dla życia chrześcijanina jak oddychanie czy codzienny posiłek?

Czytanie: Mt 6,5-15 – Jeśli chcesz się modlić…

„Ojcze nasz…”.

Konferencja:

1. Czym jest a czym nie jest modlitwa?

Katechizm Kościoła Katolickiego (2558-2565) uczy nas, że „modlitwa to zwrócenie się sercem ku Bogu. Kie­dy człowiek się modli, wchodzi w żywą relację z Bo­giem” (zob. YC 469: „Modlitwa to wielka brama do wiary. Kto się modli, nie żyje już więcej dzięki sobie, dla sie­bie i swoją własną siłą. Wie, że istnieje Bóg, do którego należy się zwracać. Człowiek modlący się coraz bardziej zawierza się Bogu. Już teraz szuka więzi z Tym, z którym pewnego dnia spotka się twarzą w Twarz. Dlatego do ży­cia chrześcijańskiego przynależy wysiłek codziennej mo­dlitwy. Jednak nie można nauczyć się modlić, tak jak uczy się techniki. Choć dziwnie to zabrzmi: modlenie się jest darem, który otrzymujemy przez modlenie się”).

Zatem modlitwa nie powinna być ani „pańszczyzną do odrobienia”, ani „odklepaniem wyuczonych formułek”. Bo trudno nazwać modlitwą tylko recytowanie, słowo w sło­wo i to bez pomyłki, formułek bez zaangażowania naszego serca w to, co się mówi. Modlitwa nie jest też „magicznym zaklęciem”, które sprawi, że spełnią się nasze prośby i to na­tychmiast po ich wypowiedzeniu. A Bogu też nie jest miła modlitwa, do której zmuszają nas inni, która – jak to ktoś po­wiedział: „jest jak odrabianie niechcianej pracy domowej”.

Czym jest modlitwa? Modlitwa jest jak spotkanie z Przyjacielem, a jest nim Bóg. W modlitwie – tak jak w spotkaniu z przyjacielem – ważnych jest kilka elemen­tów: 1. samo spotkanie, czyli stanąć twarzą w twarz z Bo­giem; 2. czas – Bóg ma go dla nas; dlaczego my nie mo­żemy znaleźć chwili dla Niego?; 3. Słowa – nie musi być ich dużo, ale Przyjacielowi mówi się o różnych sprawach, szczególnie o tym, co jest ważne… ale też potrzeba słu­chać tego, co On chce powiedzieć.

Pan Bóg oczekuje od nas wejścia w relację z Nim i wzywa nas do modlitwy nieustannej – abyśmy szukali Go nie tylko w chwilach trudnych, gdy oczekujemy od Niego pomocy (zobaczcie ile jest tej modlitwy w naszych sercach przed klasówką, przed trudnym sprawdzianem). A Bóg pragnie, byśmy przebywali z Nim zawsze, czyli weszli z Nim w komunię, zjednoczenie. Modlitwa powinna anga­żować nas całych: ciało, duszę, intelekt i uczucia.

Na jeszcze jeden bardzo ważny element modlitwy zwraca uwagę Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki. W jednej ze swoich konferencji przypomniał słowa św. Pawła Apostoła z Listu do Rzymian: „Pisze on, że mod-litwa jest sprawą Ducha Świętego, który przychodzi z po­mocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w bła-ganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha, wie, że przyczy­nia się ze świętymi zgodnie z wolą Bożą (Rz 8,26-27). W tych słowach ukazana jest tajemnica modlitwy chrze­ścijańskiej. Modlitwa to sprawa między Bogiem a nami i nie może ona być sprawą tylko naszych naturalnych uzdol­nień. Ostatecznie można się nauczyć na pamięć pewnych formuł modlitewnych, można się przyzwyczaić do regularne­go ich odmawiania, ale to nie jest jeszcze modlitwa w Du­chu. Jeżeli nie jesteśmy wewnętrznie zaangażowani, jeżeli nie przeżywamy w modlitwie bezpośredniego spotkania z Bo­giem, jeżeli ta modlitwa nie jest wewnętrznym zmaganiem się ze sobą po to, żeby wyjść z ciasnego więzienia swego ego­izmu na spotkanie z Bogiem, to jeszcze niewiele rozumiemy z życia modlitwy. To nie jest modlitwa w Duchu” (Konferen­cja wygłoszona 8 VIII 1973 r. w Krościenku, w: Panie, naucz nas modlić się, cz. 1, Krościenko 1999, s. 29-34).

2. Od kogo uczyć się modlitwy?

Pierwszym Nauczycielem modlitwy jest Jezus Chry­stus. On nie tylko zachęca nas do modlitwy, ale również uczy jej nas (tak jak to słyszeliśmy w odczytanej Ewange­lii). Daje też świadectwo modlitwy: wiele razy na kartach Ewangelii czytamy o tym, jak sam się modlił, np. całą noc przed wyborem apostołów, przed rozmnożeniem chlebów czy w wielkoczwartkowy wieczór w Ogrójcu przed poj­maniem. Wzorem modlitwy jest również Matka Najświęt­sza, która wszystkie sprawy związane z Bożym Synem rozważała w swoim sercu.

Modlitwy uczą nas również święci i błogosławieni – ich życie i pisma pouczają nas, że są różne drogi świę­tości i różne typy duchowości chrześcijańskiej. Każdy z nas może znaleźć wśród nich odpowiedni dla siebie wzór postępowania jak również modlitwy.

Modlitwy uczymy się w naszych rodzinach, przede wszystkim od rodziców, dziadków czy starszego rodzeństwa. Rodzina chrześcijańska jest miejscem pierw­szym, zwanym Kościołem Domowym, w którym dziecko uczy się modlitwy i do niej wychowuje.

Nauczycielami modlitwy są też kapłani, którzy nieja­ko z urzędu mają prowadzić wiernych do żywych źródeł modlitwy, a także osoby życia konsekrowanego, których fundamentem życia jest modlitwa.

Warto wspomnieć też katechetów, grupy modlitewne i formacyjne – gdy czerpią natchnienie z autentycznych źródeł modlitwy chrześcijańskiej są oparciem dla jedności Kościoła.

3. Gdzie? Kiedy? Jak? Co się przyda?

Jakie są uprzywilejowane miejsca modlitwy? Moż­na modlić się wszędzie, lecz wybór sprzyjającego miejsca nie jest obojętny dla modlitwy. Kościół, dom Boży, jest właściwym i uprzywilejowanym miejscem modlitwy li­turgicznej i adoracji Najświętszego Sakramentu. Również inne miejsca pomagają modlić się, jak: «kącik modlitew­ny» w domu, klasztor, sanktuarium (KKKK 566).

Jakie momenty są najbardziej wskazane dla modlitwy? Wszystkie momenty są wskazane dla modlitwy, ale Ko­ściół proponuje wiernym rytmy modlitwy, mające pod­trzymywać modlitwę nieustanną: modlitwa poranna i wie­czorna, przed jedzeniem i po jedzeniu, Liturgia Godzin, niedzielna Eucharystia, różaniec, święta roku liturgiczne­go (KKKK 567).

Jakie są formy życia modlitwy? Módl się, jak umiesz. Sposobów modlitwy jest tyle, ile nas jest. Codziennie mo­żesz modlić się inaczej. Tradycja chrześcijańska zachowa­ła trzy główne formy życia modlitwy: modlitwa ustna, roz­myślanie i modlitwa kontemplacyjna. Ich wspólną cechą jest skupienie serca (KKKK 568).

Czy jest możliwe modlić się w każdym momencie? Modlitwa jest zawsze możliwa, ponieważ czas chrześcija­nina jest czasem Chrystusa Zmartwychwstałego, który jest z nami «przez wszystkie dni» (Mt 28,20). I dlatego modli­twa i życie chrześcijanina są nierozłączne (KKKK 576). Dobrze jest znaleźć stały czas na modlitwę (rano, wieczo­rem, w ciągu dnia).

Codzienny ekwipunek modlitewny – CEM. Do co­dziennej modlitwy warto mieć przygotować sobie „ekwi­punek modlitewny”, w którym powinny znaleźć się m.in.: modlitewnik, różaniec, Pismo Święte, telefon z aplikacją modlitewną… zestaw chusteczek (bo czasem modlitwa jest bardzo emocjonalna) i otwarte serce.

4. O co i za kogo się modlić? – czyli o intencjach mo­dlitewnych. „Modlitwa pięciu palców papieża Franciszka”

KCIUK – Kciuk jest palcem, który jest najbliżej ciebie. Zacznij więc modlitwę modląc się za tych, którzy są ci naj­bliżsi. Są to osoby, które najłatwiej sobie przypomnieć. Mo­dlić się za tych, których kochamy to „słodki obowiązek”.

PALEC WSKAZUJĄCY – Sąsiedni palec jest pal­cem wskazującym. Pomódl się za tych, którzy wychowu­ją, kształcą i leczą. Oni potrzebują wsparcia i mądrości, by prowadzić innych we właściwym kierunku. Niech stale będą obecni w twoich modlitwach.

PALEC ŚRODKOWY – jest najwyższy z palców. Przypomina nam o naszych przywódcach, liderach, rzą­dzących, tych, którzy mają władzę. Oni potrzebują Bożego kierownictwa.

PALEC SERDECZNY – kolejny palec to palec ser­deczny. Zaskakujące, ale jest naszym najsłabszym palcem. Przypomina nam on by modlić się za słabych, chorych, strapionych i obciążonych problemami. Oni potrzebują twojej modlitwy.

MAŁY PALEC – W końcu nasz mały palec, najmniej­szy ze wszystkich. Powinien on przypominać ci o mo­dlitwie za siebie samego. Kiedy zakończysz modlić się za cztery grupy wymienione wcześniej, twoje własne po­trzeby ujrzysz we właściwej perspektywie i będziesz go­tów, by pomodlić się za siebie samego w sposób bardziej prawdziwy i skuteczny. Amen.

5. Zamiast puenty

Papież Jan Paweł II na XV. Światowych Dniach Mło­dzieży w Rzymie w 2000 roku powiedział:

„Pozwólcie, by Duch Święty was kształtował. Do­świadczajcie modlitwy, pozwalając Duchowi mówić do waszych serc. Modlić się, znaczy dać trochę swojego czasu Chrystusowi, zawierzyć Mu, pozostawać w milczącym słu­chaniu Jego Słowa, pozwalać mu odbić się echem w sercu” (Pozdrowienie Ojca Świętego, Rzym, 15 sierpnia 2000 r.).

 

Ks. Stanisław Piekielnik (oprac.)

 


 

OGŁOSZENIA

 

  1. Realizujemy trzyletni program duszpastersko-kateche­tyczny pt. „Eucharystia daje życie” 2019-2022. Pro­gram na rok szkolny 2021/2022: Posłani w pokoju Chrystusa” podejmuje aspekt świadomego udziału wiernych w Eucharystii oraz zadań wynikających z „owoców Komunii świętej” (KKK 1391). Treści programowe obecnego spotkania katechetów obej­mują tematykę: Niedzielna Eucharystia źródłem miłości i braterstwa i przygotowują bezpośrednio w stronę misji, której Chrystus Pan udziela wszystkim zebranym przy eucharystycznym stole.
  2. Zaplanowanie i przeprowadzenie rekolekcji wielko­postnych 2022 r. będzie uzależnione od sytuacji epi­demicznej i aktualnych form nauczania dzieci i mło­dzieży w szkole. Postarajmy się w parafiach o jak najlepsze duchowe przeżycie przez dzieci i młodzież czasu Wielkiego Postu. PT. Ksiądz Proboszcz wraz z katechetami z danej parafii, na terenie której znaj­dują się szkoły, są odpowiedzialni za zorganizowanie rekolekcji wielkopostnych dla dzieci i młodzieży w formie możliwej do aktualnej sytuacji epide­micznej. Termin i sposób przeprowadzenia rekolekcji Ks. Proboszcz zgłasza do dyrekcji szkoły przynaj­mniej miesiąc wcześniej. Obowiązkiem duszpasterzy i katechetów jest przygotowanie merytoryczne i prze­prowadzenie rekolekcji szkolnych. W parafii należy wcześniej przekazywać informacje o rekolekcjach i poprzez modlitwę współtworzyć pozytywną atmos­ferę współodpowiedzialności rodziców i wspólnoty wiary za formację dzieci i młodzieży. W organizację rekolekcji należy zachęcać i angażować nauczycieli i wychowawców z danej szkoły.
  3. Wielkopostny dzień skupienia dla katechetów świeckich planujemy przeprowadzić w III niedzielę Wielkiego Postu 20 marca 2022 r. w Wyższym Seminarium Duchownym w Radomiu (ul. Młyńska 23/25). Początek spotkania o godz. 10.00.
  4. Prosimy PT. Księży Prefektów i Katechetów uczą­cych w szkołach, aby monitorowali sytuację związaną z katechezą. Wypisanie się dzieci młodzieży z religii w szkole jest niepokojące. Rodzice powinni rozma­wiać ze swoimi dziećmi oraz katechetami na ten te­mat. Rezygnując z katechezy, pozbawiają się możli­wości przygotowywania się do sakramentów i rozwo­ju duchowego tak potrzebnego w okresie dorastania.
  5. Przypominamy PT. Katechetom o bieżącym regulo­waniu należności za Zeszyty Formacji Katechetów. Od 1 stycznia 2022 r. cena jednego egzemplarza wynosi 6 zł. Wielu katechetów ma duże zaległości w opłatach za ZFK. Wysokość zaległości indywidual­nych można sprawdzić w Wydziale Katechetycznym osobiście lub telefonicznie. Wpłaty można dokonywać na konto Kurii Diecezji Radomskiej (ul. Malczewskie­go 1, 26-600 Radom) w tytule wpisując Zeszyty Forma­cji Katechetów – nr konta PKO BP S. A. I O/Radom 88 102043170000520200228874.
  6. Prosimy PT. Księży Proboszczów i Prefektów oraz kate­chetów o wcześniejsze zgłaszanie do Wydziału Kateche­tycznego dłuższych zwolnień i potrzebnych zastępstw. Aktualnie mamy braki personalne i duże trudności w zna­lezieniu zastępstwa, np. na czas choroby katechety.
  7. Zapraszamy do udziału w rekolekcjach dla katechetów świeckich. Najbliższy turnus odbędzie się w dn. 21-23 stycznia br. w Turno-Emaus. Są jeszcze wolne miej­sca; można się zapisać do poniedziałku 17 stycznia br. Ze względu na duże podwyżki cen mediów, żywności oraz kosztów pracy Dom rekolekcyjny EMAUS pod­niósł kwotę rekolekcji dla katechetów. Od stycznia br. cena turnusu wynosi 300 zł od osoby (150 zł za dobę).
  8. Wszystkim PT. Księżom Proboszczom i Katechetom składamy wyrazy podziękowania za wszelką troskę o dzieło katechizacji na terenie parafii i diecezji.



icon.png
kliknij ikonę, aby pobrać Biuletyn